คามีย์ ปีซาร์โร (1900) - จัตุรัสการูแซล, ปารีส

ปิสซาร์โรเป็นที่รู้จักจากภาพเขียนแนวชนบท แต่มาวาดภาพเมืองในบั้นปลายอาชีพ หลังจากมีปัญหาทางสายตาจนไม่สามารถทำงานกลางแจ้งได้ เขาเช่าห้องที่สามารถมองเห็นวิวถนนในเมืองรูออง ปารีส และเมืองอื่นๆ น่าจะได้รับอิทธิพลจากภาพชุดของโมเนต์ เขาจึงตั้งขาตั้งภาพหลายอันเพื่อทำงานพร้อมกันบนผืนผ้าใบที่แตกต่างกันไปตามสภาพแสงและอากาศ นี่เป็นหนึ่งในยี่สิบแปดมุมมองที่เขาถ่ายทอดสวนตุยเลอรีส์จากห้องพักในโรงแรมบนถนนรูโวลี อาคารที่ปรากฏเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์

ด้วยมุมมองด้านข้างที่เต็มไปด้วยเงาและถูกตัดด้วยขอบภาพ องค์ประกอบภาพของปิสซาร์โรสามารถจับภาพความเคลื่อนไหวอันไม่หยุดนิ่งของเมืองที่วุ่นวาย ฝีแปรงที่รวดเร็วของเขาดูเหมือนจะเลียนแบบการกระทำที่เขาบรรยายไว้ สังเกตวงล้อรถม้าและรถลาก ที่รอยดวงกลมๆ ของสีได้บันทึกการเคลื่อนไหว ด้วยการเคลื่อนไหวของพู่กัน ปิสซาร์โรไม่ได้เพียงแค่ระบายสี แต่กำลังจำลองการเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่องของวงล้อ ภาพเขียนนี้ทำขึ้นหลังจากงานแสดงอิมเพรสชันนิสต์ครั้งแรกกว่า 25 ปี แต่ก็ยังคงให้พลังที่สดใหม่เหมือนงานอิมเพรสชันนิสต์ยุคแรกๆ