ปอล เซซานน์ (1905) - ภาพนิ่งแอปเปิลและลูกพีช

"ตาต้องจับสิ่งต่างๆ มาประกอบกัน" เซซานน์เคยกล่าวไว้ "สมองจึงจะสร้างรูปทรงให้" ในภาพนิ่งที่ศิลปินสร้างสรรค์โลกที่เขาวาดขึ้นมาเอง วัตถุแต่ละชิ้น การจัดวางแต่ละอย่าง มุมมองแต่ละแบบ ล้วนคือการตัดสินใจทั้งสิ้น เซซานน์วาดภาพและระบายซ้ำวัตถุที่เห็นในภาพนี้หลายต่อหลายครั้ง โต๊ะ ผ้าลายดอก เหยือกดอกไม้ ล้วนเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากที่เขามีไว้ในสตูดิโอ การจัดวางแต่ละแบบคือการสำรวจรูปแบบและความสัมพันธ์ของสิ่งต่างๆ ใหม่

ในภาพนี้ โต๊ะเอียงผิดคาด ท้าทายกฎการจัดวางตามหลักทัศนียภาพแบบดั้งเดิม ในทำนองเดียวกัน เราเห็นเหยือกในมุมมองด้านข้าง แต่ก็ได้รับอนุญาตให้มองลงไปในเหยือกด้วย ความจริงที่น่าแปลกคือ ความซื่อตรงต่อสิ่งที่เขาเห็นของเซซานน์นี่เองที่ทำให้เกิด "การปฏิเสธ" ตรรกะและปริภูมิสามมิติขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเขากำลังตั้งใจทำให้ปริภูมิแบนราบ แต่เป็นการที่เขาให้ความสำคัญกับวัตถุนั้นๆ แทนที่จะเป็นโครงสร้างทัศนียภาพ — "กล่องอากาศ" — ที่สิ่งเหล่านั้นดำรงอยู่ เซซานน์ทำงานอย่างช้าๆ และรอบคอบ ตลอดหลายวัน เขาจะขยับขาตั้งวาดภาพไปมา วาดวัตถุที่แตกต่างกัน — หรือแม้แต่ชิ้นเดียวกัน — จากมุมมองที่ต่างกัน แต่ละครั้ง เขาจะวาดสิ่งที่เขาเห็น การดื่มด่ำในกระบวนการวาดภาพนี่เองที่ผลักดันงานของเขาสู่ความเป็นนามธรรม